Horror-Geschichten über den deutschen Straßenverkehr

Für mich und viele, viele andere Menschen bedeutet ein Führerschein Freiheit, Unabhängigkeit und Selbstbestimmung.

Und genau deshalb ist es so traurig, wenn Menschen sich diesen Schritt nicht zutrauen — nicht, weil sie es nicht könnten, sondern weil sie Angst bekommen haben.

Durch Geschichten anderer. Durch Unsicherheit. Durch Sprache. Oder einfach durch das Gefühl, in einem fremden Land plötzlich wieder ganz von vorne anfangen zu müssen.

Ich hatte heute ein Gespräch mit einem meiner Fahrschüler. Er kommt aus dem Iran und macht bei mir gerade seinen LKW-Führerschein.

Er fragte mich nach dieser Seite und was wir hier eigentlich anbieten. Ich erklärte ihm, dass wir ein Team von Coaches sind, die Menschen dabei helfen wollen, ihre Fahrangst zu überwinden.

Daraufhin erzählte er mir von seiner Schwester.

Sie ist Zahnärztin. Eine junge, erfolgreiche und selbstständige Frau aus Teheran.

Sie hat im Iran bereits ihren Führerschein gemacht und fährt dort auch Auto. Aber ihren Führerschein kann sie in Deutschland nicht einfach umschreiben lassen. Sie muss ihn hier komplett neu machen.

Und genau davor hat sie wahnsinnige Angst.

Das Verrückte daran ist ja: Sie KANN bereits Autofahren.

Sie HAT einen Führerschein. Aber plötzlich fühlt sie sich, als würde sie wieder ganz am Anfang stehen.

Mein Fahrschüler erzählte mir dann etwas, das ich tatsächlich schon öfter gehört habe:

Unter aus dem Ausland stammenden Fahrschülern werden unglaublich viele Gruselgeschichten über den deutschen Führerschein erzählt.

Da heißt es dann schnell: „Mach das bloß nicht. Das ist viel zu kompliziert.“ Oder:

„Das wirst du niemals schaffen.“ "Der deutsche Straßenverkehr ist viel zu schwer.“

„Die Prüfungen sind extrem hart.“

Und natürlich verstehe ich irgendwo, warum solche Ängste entstehen.

Denn es geht ja nicht nur um ein anderes Straßenverkehrssystem.

Es geht gleichzeitig auch noch um die Sprache. Einen Führerschein zu machen, kann ohnehin schon herausfordernd sein. Aber das alles in einer Sprache zu lernen, die man vielleicht noch gar nicht richtig versteht, kann sich wie ein absolutes K.o.-Kriterium anfühlen.

Und das ist so schade.

Denn weißt du was? ICH hätte Angst, im Iran, in Afghanistan, in der Ukraine oder irgendwo anders auf der Welt einen Führerschein zu machen. Wirklich. Erst recht dann, wenn mir zusätzlich noch alle erzählen würden, dass das quasi unmöglich zu schaffen sei.

Aber genau dieses Gespenst möchte ich einmal auflösen.

Nein, der deutsche Führerschein ist nicht „unmöglich“. Nein, du musst kein perfektes Deutsch sprechen, um es schaffen zu können. Und nein, du bist nicht dumm oder unfähig, nur weil du Angst davor hast.

Was dort erzählt wird, entspricht oft einfach der Wahrnehmung einzelner Menschen. Und diese Angst verstärkt sich dann immer weiter durch Geschichten, Unsicherheit und schlechte Erfahrungen anderer.

Aber Angst ist nicht automatisch die Wahrheit.

Jeden Tag schaffen Menschen aus den unterschiedlichsten Ländern ihren Führerschein in Deutschland. Menschen, die anfangs kaum Deutsch gesprochen haben. Menschen mit Angst. Menschen, die sich das selbst nie zugetraut hätten.

Und genau deswegen machen wir das hier.

Weil Freiheit nicht an Angst scheitern sollte. Nicht an Sprache. Und auch nicht an den Geschichten anderer Menschen.

Und manchmal hilft es schon unglaublich, einfach einmal mit jemandem zu sprechen, der wirklich Ahnung davon hat. Mit einem Fahrlehrer oder Coach, der realistisch erklären kann, wie die Unterschiede zwischen den Ländern aussehen, was in Deutschland tatsächlich erwartet wird und was eben auch nicht.

Oft sind die Vorstellungen im Kopf viel schlimmer als die Realität.

Und genauso wichtig ist es, zu wissen: Du darfst deinem Fahrlehrer sagen, wenn dich etwas überfordert. Du darfst sagen, dass du Angst hast. Du darfst langsamer lernen wollen. Du darfst Fragen stellen.

Vielleicht ist der erste Schritt deshalb auch gar nicht direkt die Fahrschule. Vielleicht ist der erste Schritt erstmal ein Gespräch.

Einfach mal in Ruhe darüber sprechen. Ohne Druck. Ohne Bewertung. Und einfach mal von einem Fachmenschen hören, wie es wirklich aussieht.

Ganz oft reicht genau das schon aus, damit Menschen danach selbstbestimmt ihren Weg in die Fahrschule gehen können.

Ich würde mich so für dich freuen! ❤️

برای بسیاری از انسان‌ها، گواهینامه یعنی آزادی. استقلال. توانایی تصمیم‌گیری برای زندگی خود.

و دقیقاً به همین دلیل، خیلی ناراحت‌کننده است وقتی کسی این قدم را برنمی‌دارد — نه به این خاطر که توانایی‌اش را ندارد، بلکه چون ترسیده است. از حرف‌های دیگران. از ناامنی. از زبان. یا فقط از این حس که در یک کشور غریبه باید دوباره همه چیز را از صفر شروع کند.

امروز با یکی از هنرجویانم صحبت می‌کردم. او اهل ایران است و الان پیش من دوره گواهینامه کامیون را می‌گذراند. از من درباره این صفحه و کاری که ما انجام می‌دهیم سؤال کرد. من هم توضیح دادم که ما تیمی از کوچ‌ها هستیم که می‌خواهیم به آدم‌ها کمک کنیم تا بر ترس از رانندگی غلبه کنند.

بعد برایم از خواهرش تعریف کرد.

او دندانپزشک است. زنی جوان، موفق و مستقل. او در ایران گواهینامه گرفته و آنجا رانندگی هم کرده است. اما گواهینامه‌اش را نمی‌تواند به راحتی در آلمان تبدیل کند و باید تقریباً همه چیز را دوباره از اول بگذراند.

و دقیقاً همین موضوع او را به شدت می‌ترساند.

قسمت عجیب ماجرا اینجاست:او رانندگی بلد است.او گواهینامه دارد.اما حالا ناگهان احساس می‌کند دوباره در نقطه صفر قرار گرفته است.

شاگردم گفت چیزی را بارها شنیده که من هم قبلاً زیاد شنیده‌ام:بین هنرجویانی که از کشورهای دیگر آمده‌اند، داستان‌های ترسناک زیادی درباره گواهینامه آلمان گفته می‌شود.

مثلاً:«اصلاً سمتش نرو، خیلی سخت است.»یا:«تو هیچ‌وقت قبول نمی‌شوی.»«رانندگی در آلمان خیلی پیچیده است.»«امتحان‌هایش فوق‌العاده سخت هستند.»

و راستش را بخواهید، من تا حدی این ترس را درک می‌کنم.

چون فقط بحث یک سیستم رانندگی متفاوت نیست.بحث زبان هم هست.گرفتن گواهینامه به خودی خود می‌تواند سخت باشد، اما وقتی همه این‌ها را باید به زبانی یاد بگیری که هنوز کامل متوجهش نمی‌شوی، ممکن است واقعاً مثل یک مانع غیرممکن به نظر برسد.

و این خیلی ناراحت‌کننده است.

چون می‌خواهم یک چیزی به تو بگویم:اگر من قرار بود در ایران، افغانستان، اوکراین یا هر کشور دیگری گواهینامه بگیرم، من هم می‌ترسیدم. واقعاً می‌ترسیدم. مخصوصاً اگر هم‌وطنانم مدام به من می‌گفتند که این کار تقریباً غیرممکن است.

اما دقیقاً همین ترس و تصور اشتباه را می‌خواهم از بین ببرم.

نه، گرفتن گواهینامه در آلمان «غیرممکن» نیست.نه، لازم نیست آلمانی را کامل و بی‌نقص صحبت کنی تا موفق شوی.و نه، اگر می‌ترسی، به این معنا نیست که ناتوان یا کم‌هوش هستی.

خیلی وقت‌ها این حرف‌ها فقط برداشت و تجربه شخصی بعضی آدم‌هاست. و همین ترس‌ها بعداً با داستان‌ها، ناامنی‌ها و تجربه‌های منفی دیگران بزرگ‌تر و بزرگ‌تر می‌شود.

اما ترس همیشه حقیقت نیست.

هر روز آدم‌هایی از کشورهای مختلف در آلمان گواهینامه می‌گیرند.آدم‌هایی که در ابتدا تقریباً آلمانی بلد نبودند.آدم‌هایی که ترس داشتند.آدم‌هایی که خودشان هم فکر نمی‌کردند بتوانند موفق شوند.

و دقیقاً به همین دلیل ما اینجا هستیم.

چون آزادی نباید به خاطر ترس از بین برود.نه به خاطر زبان.و نه به خاطر حرف‌های دیگران.

و گاهی واقعاً کمک می‌کند اگر آدم بتواند یک بار با کسی صحبت کند که واقعاً در این زمینه تخصص دارد. با یک مربی رانندگی یا کوچی که بتواند واقع‌بینانه توضیح دهد تفاوت‌ها بین کشورها چیست، در آلمان واقعاً چه انتظاری از هنرجو می‌رود و چه چیزهایی فقط ترس‌های ذهنی هستند.

خیلی وقت‌ها چیزی که در ذهن ماست، خیلی ترسناک‌تر از واقعیت است.

و مهم‌تر از همه این است که بدانی:تو حق داری به مربی رانندگی‌ات بگویی که چیزی تو را تحت فشار قرار داده.حق داری بگویی می‌ترسی.حق داری بخواهی آرام‌تر یاد بگیری.حق داری سؤال بپرسی.

شاید اولین قدم اصلاً رفتن مستقیم به آموزشگاه رانندگی نباشد.شاید اولین قدم فقط یک گفت‌وگو باشد.

فقط کمی صحبت کردن.بدون فشار.بدون قضاوت.و فقط یک بار شنیدن حقیقت از زبان یک فرد متخصص.

خیلی وقت‌ها همین یک گفت‌وگو کافی است تا آدم‌ها بعد از آن با اعتماد و تصمیم خودشان مسیر آموزشگاه رانندگی را شروع کنند. ❤️